«Бе ҳайп ва бераҳмӣ». Президенти Қазоқистон дар бораи қонуни эвтаназияи ҳайвонот изҳор дошт

Президенти Қазоқистон Қосим-Ҷомарт Токаев вазъиятро дар атрофи тағйирот ба қонуни муносибати масъулиятнок бо ҳайвонот, ки мавҷи норозигии ҷамъиятиро ба вуҷуд овардааст, шарҳ дод. Вай даъват кард, ки мушкилро бе ифрот ҳал кунанд, дар ҳоле ки масъулият барои бераҳмӣ пурзӯр карда шавад ва ба таҳдид аз сагҳои бесоҳиб вокуниш нишон дода шавад.

Дар Қазоқистон дар ҳафтаҳои охир тағйирот ба қонун, ки дастгирии бебозгашт ва эвтаназияи минбаъдаи ҳайвоноти бесоҳибро пешбинӣ мекунад, фаъолона баррасӣ мешавад. Ин тағйирот эътирозҳо, додхоҳӣ ва муроҷиатҳои ҳомиёни ҳайвонотро ба вуҷуд овард, ки онҳоро бозгашт ба амалияи нобудсозии оммавии ҳайвонот медонанд.

«Мушкил дар одамон аст, на танҳо дар сагҳо»

Дар заминаи ташаббуси «Қазоқистони тоза» сухан ронда, президенти кишвар таъкид кард, ки сабаби асосии мушкил — омили инсонӣ аст.

Ба гуфтаи ӯ, ҳайвоноти бесоҳиб аксар вақт аз сабаби муносибати беэҳтиётии одамон пайдо мешаванд, ки аввал ҳайвоноти хонагӣ мегиранд ва сипас онҳоро ба кӯча мепартоянд.

Токаев гуфт, ки зарур аст масъулияти соҳибон — то ҷиноятӣ — барои муносибати бераҳмона ва нигоҳдории номуносиби ҳайвонот пурзӯр карда шавад. Вай инчунин даъват кард, ки назорат аз болои кори паноҳгоҳҳо пурзӯр карда шавад, таъкид намуда, ки ин бояд бидуни сӯиистифода ва «ҳайп» сурат гирад.

Дар айни замон, президенти Қазоқистон қайд кард, ки вазъият бо сагҳои бесоҳиб ҳанӯз ҳам мураккаб боқӣ мемонад. Дар минтақаҳо ҳолатҳои ҳамла, аз ҷумла ба кӯдакон, сабт мешаванд ва ин дахолати давлатро талаб мекунад. Дар ин ҳол, ӯ таъкид кард, ки масъала набояд ҷомеаро ба мухолифон ва тарафдорони чораҳои сахт тақсим кунад.

Эътирозҳо, додхоҳиҳо ва муроҷиат ба президент

Қаблан дар заминаи баррасии тағйирот, ҳомиёни ҳайвонот дар саросари кишвар оммавӣ бар зидди меъёрҳои пешниҳодшуда баромад карданд. Аз ҷумла, блогер ва фаъол Темирлан Тоспаев ба президент муроҷиат кард бо дархости роҳ надодан ба қабули қонун дар шакли кунунии он.

Ба гуфтаи ӯ, то имрӯз беш аз 100 ҳазор қазоқистонӣ ташаббуси зидди тағйиротро дастгирӣ кардаанд. Ва сухан на танҳо дар бораи рақамҳо, балки дар бораи мавқеи ҷомеа аст, ки намехоҳад бераҳмиро дар сатҳи қонунгузорӣ тасдиқ кунад.

Фаъолон инчунин дар ҳифзи равиши инсонӣ — системаи ОСВВ (дастгирӣ, стерилизатсия, ваксинатсия, озодкунӣ) исрор мекунанд, ки ба ақидаи онҳо ягона роҳи самараноки ҳалли дарозмуддати мушкил боқӣ мемонад.

Моҳияти баҳс чист

Тағйироте, ки дар парлумони Қазоқистон баррасӣ мешаванд, даст кашидан аз системаи ОСВВ ва гузаштан ба дастгирии бебозгаштро пешбинӣ мекунанд.

Ҳайвонот ба нуқтаҳои нигоҳдории муваққатӣ ҷойгир карда мешаванд: барои бесоҳибон — тақрибан панҷ рӯз, барои онҳое, ки метавонанд соҳиб дошта бошанд — бештар. Агар дар ин муддат онҳоро нагиранд, эвтаназия пешбинӣ шудааст.

Тарафдорони тағйирот инро чораи зарурӣ барои кам кардани шумораи ҳамлаҳо медонанд.

p>Мухолифон — баръакс, бовар доранд, ки чунин чораҳо на танҳо мушкилро ҳал намекунанд ва сабабҳоро бартараф намекунанд, балки бераҳмиро дар ҷомеа пурзӯр ва муқаррарӣ мекунанд.

Ва дар мо чӣ?

p>Бар хилофи Қазоқистон, дар Тоҷикистон мавзӯи танзими шумораи ҳайвоноти бесоҳиб ҳанӯз мавзӯи баҳсҳои васеи ҷамъиятӣ нашудааст, гарчанде худи мушкилот бисёр ҷиҳатҳо шабоҳат доранд ва инчунин бо масъулияти одамон алоқаманданд.

Заминаи қонунгузорӣ дар кишвар вуҷуд дорад, аммо он бештар ба ҳифзи олами ҳайвонот дар маҷмӯъ дахл дорад, на алоҳида ба ҳайвоноти хонагӣ ё бесоҳиб.

Дар ин ҳол, масъулият барои муносибати бераҳмона бо ҳайвонот пешбинӣ шудааст — он бо кодекси маъмурӣ танзим мешавад. Барои шиканҷа, ки боиси маъюбӣ ё марги ҳайвон шудааст, ҷарима — то 600 сомонӣ (камтар аз $60) пешбинӣ шудааст.

p>Масъулияти ҷиноятӣ барои чунин амалҳо вуҷуд надорад ва худи ҷаримаҳо ҳамчун чораи боздоранда кор намекунанд.

p>Равиши системавӣ ба танзими шумораи ҳайвоноти бесоҳиб, ба монанди ОСВВ, дар кишвар ҳанӯз вуҷуд надорад. Ягона роҳи ҳалли мушкил тирпарронии бераҳмона боқӣ мемонад, ки мунтазам аз ҷониби фаъолон танқид мешавад.

p>Вазъият бо паноҳгоҳҳо низ мураккаб боқӣ мемонад. Дастгирии давлатӣ қариб вуҷуд надорад ва бори асосӣ ба дӯши волонтёрон ва паноҳгоҳҳои хусусии камшуморе меафтад, ки асосан дар Душанбе мутамарказ шудаанд.

p>Дар ин ҳол, ҷомеаи шаҳрвандӣ ҳанӯз чунин фишорро ба рӯзнома наовардааст, мисли Қазоқистон, ва мавзӯи ҳифзи ҳайвонот ба сатҳи баҳси васеи ҷамъиятӣ кам бароварда мешавад.

Ҳомиёни ҳайвонот қайд мекунанд, ки мақомоти ҳифзи ҳуқуқ аксар вақт чунин ҳолатҳоро нодида мегиранд, муроҷиатҳои онҳо бе вокуниш мемонанд, ҳатто ҳикояҳои садоқатнок танҳо бо муҳокима дар шабакаҳои иҷтимоӣ маҳдуд мешаванд. Дар натиҷа, ҷазо барои ҳайвонозорон хеле кам татбиқ мешавад.

p>Муносибати бераҳмона бо ҳайвонот дар ин ҳол падидаи маъмул боқӣ мемонад, ки ба самаранокии сусти чораҳои амалкунанда ва зарурати тағйироти ҷиддӣ — ҳам дар қонунгузорӣ ва ҳам дар муносибати ҷомеа ба ин мушкил ишора мекунад.